W niemieckich księgarniach ukazała się książka Justyny Polańskiej, polskiej sprzątaczki "Unter deutschen Betten" (Pod niemieckimi łóżkami).

Książka ma szanse zostać bestsellerem, bo wielkim wzięciem cieszy się literatura będąca obserwacją niemieckiej rzeczywistości postrzeganej oczyma osób z jej marginesu.

- W Niemczech liczy się fasada, a obojętne jest, co się pod nią kryje. Może pozwolić sobie na taki osąd, bo ma wgląd w życie swoich klientów, jak rzadko kto. To jest przywilejem sprzątaczki - mówi Joanna.


- Nawet nie przypuszczałam, że będę miała aż tyle przeżyć zajmując się sprzątaniem. Chciałam o nich napisać, wyrzucić z siebie to wszystko - powiedziała autorka. Opisuje wprawdzie ohydne znaleziska spod niemieckich łóżek, takie jak zmumifikowane zwłoki chomika, zużyta prezerwatywa, psie odchody albo żywa żmija - mówi Joanna.

Nawet ludzie, po których nikt nie spodziewałby się łamania prawa, nie byli gotowi zatrudnić sprzątaczki legalnie i płacić jej więcej. Justyna pracuje m.in. u sędziów, policjantów, polityków czy adwokatów. Przy okazji ujawnia jeszcze inne grzeszki tych prawowitych obywateli. U pewnego nadkomisarza policji miała za zadanie podlewać "pomidory", które - jak szybko się domyśliła - były faktycznie plantacją konopi indyjskich. W szufladach pana komisarza leżały woreczki z trawą i pigułkami. Gdy raz spytała o to gospodarza, ten odparł z przerażającą szczerością: "Przecież u nas (na policji) to i tak się wyrzuca!"

To jeden z przykładów podwójnej moralności, którą dostrzega Justyna Polanska. Zdarzało się, że na ogłoszenie w sprawie sprzątania odpowiadali żonaci mężczyźni, którzy wypytywali o kolor jej bielizny albo oferowali 30 euro za pokazanie piersi. Niejeden na co dzień kochający mąż zdejmuje spodnie na oczach sprzątaczki. Inny chełpi się, że ma pomoc domową, ale brakuje mu pieniędzy, by jej zapłacić, a jego lodówka świeci pustkami.

 - Mam nadzieję, że książka poruszy też sumienia tych ludzi, którzy nie mają szacunku dla sprzątaczek - powiedziała autorka. Opisuje ona na przykład różne testy, jakim poddawana jest przez gospodarzy. Jedni sprawdzają, czy dobrze sprząta, specjalnie zostawiając brudne kąty. Drudzy kontrolują, czy nie kradnie, chodząc za nią krok w krok albo zostawiając pod łóżkiem duże sumy pieniędzy. - Czasem czuję się osobiście zraniona i płaczę wracając z pracy - przyznaje w książce.

Nie tylko jako sprzątaczka, ale też jako Polka musi ona zmagać się z rozmaitymi uprzedzeniami - ze strony pracodawców, sąsiadów, a nawet przypadkowych przechodniów, którzy agresywnie reagują na polskie numery rejestracyjne jej samochodu. - Zasrane Polaczki! Psujecie nasz kraj! - usłyszała kiedyś Justyna od emeryta, okładającego laską jej samochód, zaparkowany w niedozwolonym miejscu.

Polanska pisze również o swoich pozytywnych doświadczeniach: zabawnych klientach, z którymi się przyjaźni i na których pomoc może liczyć, a także hojnych prezentach od pracodawców z okazji świąt czy ślubu.

A Wy jakie macie doświadczenia z Niemcami?